Uzgoj aronije













Izbor mjesta

U pogledu izbora mjesta aronija preferira parcele koje su tokom većeg dijela dana izložene punom suncu. Međutim, ista će dobro uspjevati i na onim mjestima sa malo sjene. Najveći prinosi se postižu na onim parcelama koje su potpuno izložene suncu. Kasni period cvjetanja (kraj aprila, početak maja) omogućava da izbjegne štetu od kasnih proljetnih mrazeva, te je veoma pogodna za sjeverna područija. Aronija je veoma imuna na na bolseti i insekte što je čini dobrim kandidatom za vrstu prilagođenu organskoj produkciji. Aronija se je prilagođena na široki raspon uslova zemljišta. Neke populacije ove vrste se pojavljuju u područijima sa značajnom vlagom, dok se dok se druge populacije mogu naći na iznenađujuće suhim zemljištima. Optimalna pH vrijednost zemljišta za uzgoj aronije je slabo kisela (6,6-6), ali će ona takođe tolerisati široki raspon pH (5-8,5). Za komercijalnu proizvodnju aronije povoljna su i manje plodna zemljišta, kao i ona koja nisu pogodna za uzgoj ostalih vrsta iz grupe jagodastog voća.

Tehnologija uzgoja


Aronija se uzgaja u formi grma, gdje se sadnja biljaka unutar reda obavlja na razmak 1,0-1,2 m, te se istim dozvoljava da proizvedu veći broj izdanaka iz korijena i na taj način formiraju špaliri, popune praznine između biljaka duž reda. Razmak sadnje između redova definisan je prvenstveno opremom koja će se koristiti prilikom održavanja zasada, i isti se obično kreće od 2,5-2,8 m (ovdje voditi računa o mogućnosti mašinske berbe aronije). Nakon sadnje, kao i kod ribizli i ogrozda, u cilju stimulisanja razvoja nadzemnog sistema i masovnijeg širenja korijena preporučuje se prikraćivanje postojećih izdanaka na oko 15 cm iznad zemlje. Aronija za uzgoj ne zahtjeva naslon, ali se preporučuje instaliranje sistema za navodnjavanje kap po kap. Biljka aronije plodonosi već u drugoj godini nakon sadnje, obzirom da se plodovi formiraju na jednu godinu starim prirastima, dok punu rodnost ista ostvaruje u trećoj i četvrtoj godini po sadnji. Aronija je relativno produktivna vrsta sa prinosima koji se kreću u prosjeku od 10 kg po žbunu zabilježenim u Evropi. Plodovi aronije se uglavnom beru ručno, ali je ovu radnu operaciju moguće sprovesti i mašinama koje se koriste za istu svrhu kod visokožbunaste borovnice. Vrhunac sezone berbe je kraj avgusta do polovina septembra.
Kada je u pitanju održavanje zemljišta u zasadima aronije, ista podrazumjeva standard, a to je trava malč. Radni prostor se zastire nekim od organskih materijala. Preporučuju se organski malč materijali kao što su komadići drveta – sječka, lisne stelje ili borovnih iglica i pilote u sloju od 5-8 cm. Kada je u pitanju đubrenje ista povoljno reaguje na ujednačene kobinacije NPK. Prvih godina rezidba nije potrebna obzirom da je to period do kada biljka aronije u povoljnim uslovima formira svoju krošnju. Od pete godine provodi se selektivna rezidba koja podrazumjeva da se uklone najstarije grane, najdeblje i održi centar grma otvorenim. Moguća je pojava lisnih ušiju i insekata koji se hrane listovima, ali biljke aronije su toliko bujne da šteta od istih koja nakratko zaustavlja rast neće imati negativnog uticaja.

Kultivari

Kultivari aronije selekcionisani za produkciju plodova su isključivo do vrste crne aronije porijeklom iz Sjeverne Amerike, a selekcija je izvršena u Evropi. Većina kultivara je samooplodna. Nero (njemačka selekcija zbog krupnih plodova) je uobičajeni kultivar selekcionisan za superiornu komercijalnu proizvodnju plodova. Odrasli grmovi istih dostižu visinu 1,8 do 2,4 m sa 40 ili više izdanaka po biljci.